Zaślubiny i początki Rodu w przestrzeni miłości

Nadchodzi najważniejsza w życiu chwila podjęcia decyzji o stworzeniu Przestrzeni Miłości i Rodu perspektywicznie.

Zanim jednak dojdzie do dnia Zaślubin, poprzedza je kilka ważnych wydarzeń, które Młodzi winni odbyć. Przede wszystkim para nie spędza ze nocy, nie mieszka ze sobą, jednocześnie zasilając swoje korzenie rodowe w rodzinnych domach. Ród kobiet (linia kobieca w rodzie) opowiada dawne historie z życia rodu przyszłej pannie młodej, podobnie jest u pana młodego w linii męskiej. Wybrańcy organizują miejsce uroczystości, w ten sposób angażując swą energię i wizualizację w Ziemię Rodową, co jest bardzo istotne dla przyszłości tego miejsca dla Rodu i potomnych. Każdy element zmaterializowanej przestrzeni jest własnoręcznie przygotowany przez Młodych z pomocą członków Rodziny i Sąsiadów. Tworzy to poczucie wspólnoty i buduje wieź emocjonalną między mieszkańcami osady. A osobiste zaangażowanie we własne zaślubiny skutkuje wewnętrznym poczuciem wagi ceremonii. Równie ważnym i ekscytującym elementem jest nauka stworzonych przez siebie afirmacji miłości, które zostaną wygłoszone podczas poszczególnych etapów wydarzenia w kierunku partnera i gości. Dobór oprawy muzycznej, potraw, wystroju stołu i pergoli oraz harmonogramu jest równie ciekawy i scala parę przed Wielkim Dniem. Do ostatniej chwili Młodzi muszą o wszytko zadbać i dołożyć wszelkich starań by ceremonia przebiegła jak najlepiej, gdyż to oni są Gospodarzami. Ekscytującym akcentem jest to, iż do ostatniej chwili nie wiadomo jaka będzie pogoda! 🙂 Wszystko odbywa się pod “gołym niebem” w otoczeniu drzew.

Tradycyjne powitanie Gości i odebranie od Nich podarunków wyłącznie w postaci sadzonek bądź nasion do przyszłego Rodowego Sadu stanowi początek właściwej ceremonii Zaślubin. Warto by oddali do kosza także telefony komórkowe by nie przeszkadzały. Kolejno Pan Młody wygłasza mowę opisującą w szczegółach Ich wizję Przestrzeni Miłości oraz sposób w jaki pragnie ją tworzyć ze swą Wybranką. Opowiadając przy tym o przyszłości Ziemi Rodowej i jej docelowym obrazie, powoduje u Gości możliwość wizualizowania tego obrazu, który będzie wspierał manifestowanie się go w materialnej rzeczywistości. Pan Młody oddaje głos Narzeczonej i pyta czy zechce Ona współdzielić z Nim przyszłość. Sam obrzęd odbywa się przy świętym ogniu. Żerca prowadzi zaślubiny i przewodzi składaniu modlitw.

Najpierw kapłan wita Młodych chlebem i miodem, w ten sposób wita ich w świętym kręgu, w którym odbędzie się Swadźba. Zaprasza ich do podejścia do ognia i złożenia ofiar z chleba, soli i miodu, pan młody Swarogowi, boskiemu Kowalowi, a panna młoda Ładzie, Bogini losu i przeznaczenia. Młodym obwiązuje się chustą lub krajką dłonie i pyta czy za swoją wolą biorą sobie partnera, partnerkę za męża, żonę. Gdy to potwierdzają nadchodzi czas na przysięgę, miłości i wierności. Potem młodzi obchodzą święty ogień trzykrotnie zgodnie z kierunkiem ruchu słońca, który wcześniej wspólnie rozpalają. Spalają również w nim przygotowane wcześniej symbole życia osobno. W specjalnym dzbanie znajduje się miód pitny, dzięki temu zabiegowi zostaje wzmocniona płodność i obfitość małżeńska. Kapłan wlewa ten uświęcony miód do rogu obrzędowego i podaje młodym. Młodzi trzymając go razem wylewają część do ognia i kolejno piją i wygłaszają toasty skierowane do Żywiołów i Matki Ziemi. Młodzi podążają w miejsce główne, gdzie Pan Młody biorąc Święty Ogień od męskiego członka rodu w postaci zapalonej pochodni, przekazuje Go Wybrance jako symbol codziennie rozpalanego przez Nią OGNISKA DOMOWEGO. Panna młoda biorą misę od Matki, ręcznie struganą przez Ojca, ofiarowuje ją Umiłowanemu Świętą Wodę, jako symbol płodności. Młodzi zbliżają się do siebie i łączą w ciszy przez minutę a potem namaszczają się świętym olejem. Następuje kulminacyjny moment ceremonii Swadźby. Młodzi nakładają na swe palce symbole miłości. Wymiana wieńców i nałożenie sobie obrączek ostatecznie potwierdza zawarcie związku małżeńskiego. Całość kończy Żerca, składając młodym życzenia wspaniałej przyszłości i wszelkiej pomyślności na nowej drodze życia. Miłym akcentem jest wypuszczenie dwóch białych gołębi (para) na znak wiecznego połączenia tych dwoje w Duchu Bożym. Goście rzucają na nich ziarno mające na celu życzenie płodności i pomyślności i dokonują wpisów w Księdze Rodowej (jeśli taką posiadają i prowadzą). Obowiązkowo na oczach gości Nowożeńcy wkopują w wyznaczonych miejscach otrzymane podarunki w postaci sadzonek roślin.

Potem nadchodzi czas wesela, czyli zabawy do białego rana przy ognisku i w wyznaczonych do tego celu miejscach, a na koniec puszczanie lampionów z życzeniami do nieba. W trakcie zabaw związanych z tą niezwykle ważną chwilą jest odrzucenie przez pannę młodą wianka i zakończenie tym samym stanu panieńskiego i nałożenie jej na głowę wełnianej chusty ludowej symbolizującej stan zamężny.

mhphilosophy
Marti Halezino
Przeczytaj również

Weź udział w dyskusji

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

↓